Jan van Eyck’ın resimlerinde ışığın metal, kumaş, cam ve deri üzerinde farklı davranması yalnızca teknik ustalık değildir. Nesnelerin maddi dünyasını görünür hâle getirir. Bir Osmanlı minyatüründe mimari ayrıntılar, bir İznik çinisinde tekrar eden motifler ya da bir el yazmasının kenar süslemeleri de bakışı aynı şekilde yakına çağırabilir.

Bir rengi neden sevdiğimizi her zaman açıklayamayız. Belki çocukluğumuzdaki bir odanın duvarındaydı. Belki çok sevdiğimiz bir giyside. Belki yıllar önce gördüğümüz bir filmde. Belki bir yaz akşamının ışığında. Renkler kişisel hafızanın içinde de birikir. Bu yüzden aynı yeşile bakan iki insan aynı şeyi görür ama aynı şeyi hissetmek zorunda değildir.