Her dönem geçmişten kalan biçimleri yeniden seçer, sadeleştirir, büyütür, parçalar, başka malzemelere aktarır ve kendi görsel dilini kurar. Bu nedenle sanat tarihi yalnızca geçmişte üretilmiş eserleri anlamanın bir yolu değildir.

Bir rengi neden sevdiğimizi her zaman açıklayamayız. Belki çocukluğumuzdaki bir odanın duvarındaydı. Belki çok sevdiğimiz bir giyside. Belki yıllar önce gördüğümüz bir filmde. Belki bir yaz akşamının ışığında. Renkler kişisel hafızanın içinde de birikir. Bu yüzden aynı yeşile bakan iki insan aynı şeyi görür ama aynı şeyi hissetmek zorunda değildir.

Bu yüzden sanat bazen yeni bir şey üretmekten çok, zaten orada bulunan bir şeyi yeniden görünür kılar. Marcel Duchamp’ın 1917’de gündelik bir pisuvarı Fountain adıyla sanat bağlamına taşıması bu soruyu uç noktaya götürmüştü:

Sanat; görme biçimlerimizi değiştirir,
hafızayı taşır,
kültürleri birbirine bağlar,
gündelik hayatı anlamlandırır
 ve yeni görsel ilişkiler kurmamızı sağlar.